Buitenland
Al meer dan veertig jaar staan ‘de grote drie’ van de geweldige schrijver Jan Terlouw in mijn boekenkast. Deze week vlogen ze weer even door mijn handen tijdens een grondige stofbeurt. En nu pas valt het me op. Dat volstrekt irrelevante bijzinnetje in de korte bio op de achterflap: ‘… en woonde en werkte in vele landen’. Ja, en?


In Wageningen kunnen we er ook wat van. Het lijkt wel of je niet echt mee telt als je niet in het buitenland gestudeerd, of liever nog; gewoond en gewerkt hebt. Dat komt ongetwijfeld ook door de uitstraling van de WUR. Als functionarissen van overheid of bedrijfsleven zich hier voorstellen weet je nog voordat je snapt wat ze nou eigenlijk precies doen dat ze in het buitenland gestudeerd, gewoond en gewerkt hebben. En dat is overigens nooit België, maar vaak landen die ik echt even moet opzoeken op Google Maps.


Nou deed en doe ik nog wel eens wat vrijwilligerswerk in onze mooie stad en de regio, en ik word elke keer weer lacherig als Het Buitenland, meestal ongevraagd, gespreksonderwerp wordt. Met grootsheid wordt door een of ander commissielid aangekondigd dat hij of zij de komende maanden niet aanwezig kan zijn vanwege een klus in jawel, het buitenland. Want daar was ook gestudeerd, in dat buitenland. En gewoond en gewerkt natuurlijk.

Is het in Wageningen erger dan elders? Of valt het me meer op omdat ik hier woon? Het onderwijs is mijn
natuurlijke werkhabitat, in Nederland welteverstaan, en daar kom ik het eigenlijk nauwelijks tegen. Gelukkig maar. Want ja, even je neus over de landsgrenzen steken is uitstekend voor je vorming (pardon), maar het lijkt wel of het voor velen een doel op zich is. En dat schept dan weer verkeerde verwachtingen richting de jeugd, en dat is dan weer jammer.

Misschien heb ik een Calimero-complex. Misschien heb ik meer met de doorsnee Wageninger, die het buitenland alleen ziet op vakantie. Ik ga trouwens ook wel eens naar het buitenland op vakantie. Dan lees ik ook wel eens een studieboek voor mijn werk. Of telt dat niet?