Eerst verslikte Emre Hageman zich in de door hemzelf afgeroepen complicaties waar Odin Mol bekwaam van profiteerde. Johan Sterrenburg liep tegen Toine Brouwers al snel achter de feiten aan en bedankte zijn tegenstander na afloop voor de les en dat zegt genoeg. Koos van Amerongen deed waar hij goed in is en liet Vadim Virny niet in zijn spel komen. De wereldtopper bereikte niets, de remise was gelijkwaardig.

Jan Groenendijk vroeg zich halverwege de partij af waar de winst vandaan moest komen. Fleur Kruysmulder bood prima partij maar gaf haar illustere opponent toch een aanknopingspunt en dat werd haar fataal. Marcel Monteba moest tegen Jasper Lemmen na een wat onhandige opening danig op zijn tellen passen. Hij boog, hij rekte, maar hij brak niet. Hetzelfde gold voor Darya Tkachenko, die tegen Gerard Jansen behendig haar nadeel binnen de perken wist te houden.

Aanvalspartij

Intussen had Alexander Schwarzman de gelijkmaker gescoord. In een forse aanvalspartij werd de verdediging van Fred de Koning aan flarden gespeeld. De andere Alexander, Balkjakin, probeerde het wel tegen zijn oude club maar Jos Stokkel gaf geen krimp.

De balans sloeg helemaal in het voordeel van WSDV door toen de resterende twee borden beiden wonnen. Machiel Weistra had het gevoel dat Wouter Ludwig de hele partij beter stond maar dat viel volgens de computer wel mee. In het late middenspel bereikten de spanningen een kookpunt. Daar ging Weistra het beste mee om en na een afwikkeling kwam er een eindspel op het bord waar hij wel raad mee wist.

De winst was binnen want Simon Harmsma deelde van meet af aan de lakens uit tegen de taaie Joost Hendriksen. Het werd een fraaie modelpartij die na een lang eindspel hem en de club de overwinning opleverde: 12-8.