RTV Rijnstreek

De lokale omroep voor Wageningen en omgeving.

 

Willem Straatman:


Kroniek van een kleinsteeds leven (56)

 

Wageningen…een wereld van verschil
De realisering van het nieuwe Bassecour en omgeving heeft overigens heel wat voeten in de aarde gehad. Er was veel verzet, vooral uit kringen rond de universiteit. De verbouwing werd door sommige tegenstanders bijna afgeschilderd als ware het een misdaad tegen de mensheid.  Ik vond het echter een zegen voor de mensheid.…zeker op Wageningse schaal. Ik groeide op in de schaduw van het voormalige hoofdgebouw van de universiteit. Het was een dominant gebouw waar voor gewone stervelingen geen inkomen aan was. Als kind werd je door de bodes van het voorplein afgejaagd, laat staan dat je ooit de kans kreeg in die geheimzinnige grote tuin achter het gebouw te kijken. De toegangsbrug over de gracht aan het Spijk was met rollen prikkeldraad en scherpe stekels afgesloten. Het complex maakte deel uit van je omgeving maar niet van je leven. Het waren ook geen vriendelijke mensen die er werkten. Als ze langs fietsten en je “dag meneer” zei, kreeg je nooit een antwoord. Mijn moeder dacht dat dit kwam omdat ze verstrooid waren. Ik wist wel beter, want ze groetten elkaar wel.
Tot ongeveer mijn veertigste moest ik wachten voordat ik de kans kreeg om de gebouwen en de tuin te bezichtigen. Iets wat mijn ouders en grootouders overigens nooit vergund is geweest.
Mij deed het dan ook niets toen de boel daar op de schop ging. Anderen –vooral uit universiteitskringen -  maakten echter heel wat stennis. Plotseling moesten alle Wageningers in de bres springen om een gebouw overeind te houden waar velen van hen nooit welkom waren geweest.
Een zelfde voorval deed zich jaren later voor. De universiteit had “ het Schip van Blauw” en de historische kweekbakken in de omgeving van dat prachtige gebouw verkocht. Toen de koper de kweekbakken wilde slopen, was de universitaire wereld te klein. “Schande” werd er geroepen, “dit zijn monumenten.” Maar waarom houdt de universiteit die kweekbakken dan niet buiten de verkoop en zorgt er zelf voor dat ze voor het nageslacht behouden blijven,was mijn eerste gedachte. Het lijkt zo aanmatigend om iets te verkopen en vervolgens de nieuwe eigenaar direct of indirect te vertellen wat er mee moet gebeuren. Eenzelfde soort proces zie ik zo rond 2008 ook weer plaatsvinden op de Dreijen.
Ooit had ik in 1992 de hoop dat invloedrijke personen van de universiteit zouden proberen om de goede kontakten die ze hadden bij belangrijke bedrijven  aan te wenden om FC Wageningen  - ons “ voetbalbassecour ” - van de ondergang te redden. Te simpel gedacht dus. Ons mooie Wageningen…het blijft een wereld van verschil. Als ik in april 2021 door het mooie Torckpark langs de in volle bloei staande magnolia achter het prachtig gerenoveerde Bassecour loop, dan weet ik zeker dat ondanks de weemoed niet alles vroeger beter was.

E-mailen
Bellen